De kunst van het niets doen.

by

Ken je dat? Dat gevoel dat je zoveel dingen ‘moet’?

Ik loop hier zelf regelmatig tegen aan omdat ik zoveel wil: nog meer bijleren over therapie, paarden, zelfontwikkeling, paarden en.. nou ja, je snapt het wel. Het zijn allemaal onderwerpen die me stuk voor stuk interesseren en ik leer graag. Toch kan ik me hierdoor ook gejaagd voelen, omdat er altijd nog wel iets te leren valt en je nooit klaar bent. Ik zal niet vaak rustig op de bank gaan zitten en even lekker niets doen. Vaker installeer ik me ’s avonds na een lange werkdag  zogenaamd rustig op de bank om vervolgens toch weer een (meestal Engelstalig) boek erbij te pakken met ‘hele interessante informatie’ over het een of ander. Hoe interessant ook, dit werkt meestal niet ontspannend omdat ik alle kennis woord voor woord wil onthouden om later toe te kunnen passen.

Nu ik vakantie heb, merk ik het aan mezelf. Eindelijk vrije tijd om er een stapel boeken doorheen te jassen, een nieuwe trainingsmethode uit te proberen met mijn verzorgpaard en het internet af te speuren naar nieuwe cursussen!  Wat nou vakantie? Gewoon doorgaan!
Het resultaat is dat ik moet toegeven dat ik heel moe ben. Ik wil eigenlijk gewoon even niets, maar dan heb ik het gevoel dat ik stilsta. Stilzitten kan ik eigenlijk ook niet zo goed. De wereld om me heen lijkt een soort wedstrijd om wie het succesvolst is, wie het meest verdient en wie de meeste uren maakt. Daar bedank ik voor. Dit is ook een van de redenen waarom ik dichter bij de natuur wilde gaan werken. Ik meet mijn geluk niet af aan hoeveel geld er op mijn bankrekening staat, hoeveel diploma’s ik heb of welke functies ik vervul. Ik meet mijn geluk af aan hoe ik me voel op een dag. Als ik ’s morgens met of zonder thermopak aan frisse ochtendlucht in kan ademen en een groot deel van het jaar tot aan mijn enkels in de modder sta te ploeteren met kruiwagens hooi. Ik weet dat weinig mensen het met me eens zullen zijn, maar dat is echt mijn persoonlijk geluk. Heerlijk buiten mogen werken, iedere dag dieren om me heen die blij zijn om me te zien en samen met hen het mooiste werk mogen uitvoeren dat er bestaat: anderen samen terug op hun pad helpen.

Waarom bekruipt me nu in de eerste week van de vakantie dan toch het gevoel dat mijn eigen rem ook een beetje zoek is? Waarom wil ik maar door blijven gaan terwijl ik vakantie heb?  En dat heeft niets te maken met onze prestatiemaatschappij, maar geheel met mijn eigen denkwijze. Hmpf.
Over een paar weken is deze vakantie voorbij, begin ik aan level 2 van mijn opleiding (zoveel zin in!) en ga ik door met mijn werk als psycholoog en mijn eigen bedrijf Paardenontmoeting.  Doordeweeks vind ik meestal dan ook dat ik het heel druk heb. Zes dagen in de week werken is natuurlijk niet niks. Daarnaast wil ik ook nog paardrijden, een nieuwe opleiding volgen, vrienden zien en ‘moet’ ik ook nog sporten. In welke tijd eigenlijk?

Het is duidelijk dat ik zelf iets moet gaan veranderen. Want even een dagje (of een weekje, of twee) niet leren en genieten is óók leren: leren je persoonlijke grenzen in de gaten te houden, jezelf rust te gunnen en te genieten van in het hier en nu zijn zonder een taak te moeten vervullen. En ja, dan moet ik mezelf er dus even aan herinneren dat dit niet betekent dat dit de uitgelezen kans is voor een geweldige meditatiesessie die ook nog MOET gebeuren… Wish me luck.

Heel veel liefs,

Wieke
P.S.: Precies om bovenstaande redenen heb ik er dit keer voor gekozen deze blog niet te vertalen naar het Engels. Iets met ontspannen enzo.


FitChef

No Comments Yet.

What do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.